Фронт работ немалый. КУСХП «Глыбочаны» предстоит посеять только яровых культур около 2 тысяч гектаров

Сельское хозяйство

Што “Глыбачаны” – самыя неабсяжныя, ведала і раней. Аднак зазірнуўшы з кіраўніком гаспадаркі Алегам Аляксандравічам Ляшчынскім толькі на тры ключавыя аб’екты – узворванне, культывацыю і сяўбу – усё ж здзівілася, колькі кіламетраў даводзіцца намотваць у дзень, каб кантраляваць ход кампаніі.

Каб скараціць пераезды, тэхніка пакідаецца на стаянцы бліжэй да іх асноўнай дыслакацыі. А распачалі “Глыбачаны” работы не са сваіх, вызначаных межамі гаспадаркі, зямель, а з дубраўскіх. На вялізных палях уздоўж віцебскай трасы, дзе раней ільнозавод сеяў даўгунец, а потым “Дземенец” ды “Райаграсэрвіс” зерневыя – зараз падымаюць клубы пылу глыбачанскія механізатары.

Дарэчы, назваць іх так магчыма з вялікай нацяжкай, бо мясцовых хлебаробаў можна пералічыць па пальцах. Максім Целяпень і Генадзь Спірыдзёнак падвозілі зерне, Міхаіл Брыцік – паліва, ды два чалавекі працавалі з сеялкамі. А асноўныя работы па ўзворванні і падрыхтоўцы глебы вялі памочнікі з Полацкай інтэграцыйнай структуры. Ажно дзесяць чалавек прывозяць адтуль штодня, і гараджане становяцца сапраўднымі вяскоўцамі, хаця ў душы імі і заставаліся, бо незалежна ад запісу ў працоўнай кніжцы шчыруюць выключна на зямлі, хоць і ў розных гаспадарках рэгіёну, што ўваходзяць у інтэграцыйную структуру.

– У вас не ўпершыню – і “Глыбачанам”, і “Маяку” дапамагалі, наогул добра ведаю сельгаспрадпрыемствы Ушацкага, Полацкага, Міёрскага раёнаў, – кажа Вадзім Камянькоў.

Ну а Станіслаў Хукракоў наогул родам з Шумілінскага раёна і вучыўся апрацоўцы глебы на суседніх ульскіх землях.

Вызначыць, дзе працуюць памочнікі, а дзе – свае, можна без праблем. Полацкі атрад здалёк чырванее на ворыве. Магутная новая тэхніка, а гэта практычна ўсе пунсовыя “Кіраўцы”, здольныя цягнуць за сабой шматкорпусныя плугі і шыроказахопныя культыватары. Напрыклад, дзесяцікорпусны плуг, як у В.Камянькова, па зубах толькі ім. І хоць здаецца, лёгка падымае ён пласты ржышча, механізатар кажа, што таксама загразаў. Побач з ім плугі Сяргея Ражкова здаюцца дзіцячымі, аднак затое яго “Беларус” лягчэй пройдзе па нізінах, ды і паліва з’ядае ў разы меней.

– Без дапамогі холдынгу ніяк бы не справіліся, паколькі яравога севу ў нас ажно 2500 гектараў, з іх больш 1800 – толькі зерневых, а тэхнікі ўсёй, разам з дырэктарскай “Нівай”, на якой падвозім даярак, толькі дзесяць. Такія аб’ёмы ні вясной, ні тым больш на час уборкі не па сілах, – кажа намеснік дырэктара Сяргей Іванавіч Кірпічонак. – Хоць і ставілі амбіцыйныя мэты атрымаць 6 тысяч тон зерня, аднак прадбачым праблемы. Асноўная з іх – катастрафічны недахоп угнаення, а на натуральнай урадлівасці глебы далёка не заедзеш.

І таму ў гаспадарцы, дзе і дырэктар, і яго намеснік – аграномы па адукацыі, асаблівы ўпор рабілі на падбор лепшых папярэднікаў. Пасля гароху сеяць пшаніцу, па ржышчы рапсу пойдзе кукуруза, па шматгадовых травах – авёс. І зараз у гаспадарцы 300 гектараў падрыхтаваных зямель. Штурмавалі менавіта апрацоўку глебы, паколькі “Гараны-Агра” абяцалі “падзяліцца” “Амазонай” – дванаццаціметровай сеялкай. Такой хадзіць па роўных даўгіх гонях – самае тое, за дзень можна закрыць і сто гектараў. А пакуль выручалі гаспадарку Мікалай Анатольевіч Лях, а таксама палачанін Сяргей Квяцінскі – на старэнькіх сеялках з захопам у 3,6 і 4 метры бегалі па вялізных палях, засяваўшы па 18-25 гектараў. У канцы тыдня да іх далучыўся Андрэй Пятровіч Літвін і справа пайшла шпарчэй, паколькі гэты механізатар, які летась засеяў практычна ўсе палеткі, адразу закрывае шырыню ў 6 метраў, а ў спрыяльны дзень – па 38 гектараў.

Кожны спецыяліст зараз на вагу золата. Выхаду трактара А.Літвіна ў строй чакалі, каб, калі паўстане неабходнасць, да апрацоўкі змог далучыцца М.А.Лях. Ён універсал – лёгка мяняе напрамкі дзейнасці. Як і былыя члены калектыву, што працуюць у іншых арганізацыях, але з году ў год выручаюць сваю гаспадарку на час аграрных кампаній. Ужо прыйшлі з камунгаса зваршчык Артур Новікаў і слесары Сяргей Рубіс і Уладзімір Баяронак, са сваёй тэхнікай, што асабліва важна – вопытны хлебароб Уладзімір Кішчанка, а з лясніцтва – мінулагодні камбайнер гаспадаркі Уладзімір Тараканаў, на “Амкадоры” займаецца загрузкай Васіль Камовіч.

Нягледзячы на тое, што ў “Глыбачанах” запрацаваны практычна самы вялікі аб’ём – 449 гектараў, крыху болей толькі ў “Маяку-Ушацкім”, сеяць ім яшчэ вельмі многа – 60 працэнтаў плошчаў. І пакуль мы гутарым з кіраўніцтвам гаспадаркі, вялізны “Кіравец”, наблізіўшыся да краю меліяраванага поля, у чарговы раз ператвараецца ў “кропку”. Па 40 гектараў робяць хлопцы на ўзворванні, і па 70 – на падрыхтоўцы. І хоць нямала часу займае падвоз з Полацка, усе з разуменнем аднесліся да таго, што рабочы дзень зараз супадае са светлавым і дома іх бачыць практычна не будуць. У цяперашні час самаізаляцый гэта мабыць і дарэчы. Хаця пакуль была ў гаспадарцы, злавіла сябе на думцы, што абсалютна ніхто тут не гаворыць пра каранавірус. Зусім іншыя праблемы лунаюць над перасыхаючымі палеткамі. Хіба што за руку ніхто не вітаецца.

Вольга Караленка.



Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *